Kurabiye

Bir hayal benimki: Bu sabah yıpranmış ruhum olgunlaşmış düşüncelerin baskıcı esaretinden kendini sıyırmış, sanki öncesinde hiç kış yaşanmamış gibi sırıtan bahar aydınlığına benzemiş.
Özlem benimki: Yalnızım ama yalnız hissetmiyorum.
Özenti benimki: Bu sabah ben dahil herkes arınmış olarak uyanmış ve kendi işini yapıyor, bana dokunmuyor ve gülümsemekten başka bir karşılık vermiyor.
Dilek benimki: Bu sabah ben dahil herkes birbirini anlıyor, herşey yolunda, çözmezsem çatlamayacağım ve hemen aklımdan uçup giden ufak sorunlara aldırmıyorum.
Kavrayış benimki: Bu sabah geçmişi ve geleceği oldukları yere bırakıyorum ve buradayım diyorum kendime.
Kaçış benimki: Bu sabah diğerlerinin hissettiklerinin önemini ve etkisini azaltıp, aynaya kendi hissettiklerimi yazıyorum.
İmrenme benimki: Bu sabah sınırsız özgürlüğümü içime dolduruyorum, ve hiçbirşey düşünmemeyi başarıyorum.
Bir hayal benimki: Bu sabah gitmesi gereken tüm yağlar gitmiş, kat kat katlanmalar, pliseler yok olmuş, yılların bedendeki görüntüleri makul bir mesafeye kadar seçilemez hale gelmiş. Ve ben güneşin keyfini çıkaran bencil bir kedi kıvamında sütüme bir tabak kurabiyeyi katık ediyorum, kimsenin kırmaya yeltenemeyeceği cam fanusumda bu sabah.....

Kurabiye

1 yumurta
1 su bardağı toz şeker
1 paket kabartma tozu
1 paket vanilya
2 yemek kaşığı yoğurt
½ su bardağı zeytinyağı
1 tatlı kaşığı zencefil
1 portakal kabuğu rendesi
385 gr tam buğday unu
150 gr kırıntı çikolata
1.5 yemek kaşığı kakao

Çikolata ve kakao hariç tüm malzemeyi yoğurdum ve hamuru 2 ye ayırdım. Bir bölümüne 1 yemek kaşığı su ve çikolataları ekleyip yoğurdum. Diğerine 2 yemek kaşığı su ve kakaoyu ekleyip yoğurdum. Alta kakaolu ve üste çikolatalı hamuru yayıp rulo yaptım ve stretch’e sarıp 1 gece dondurucuda beklettim. Dilimleyip 180 dereceye ısınmış fırında pişirdim.

Salata

Küsmeyi seven insanlar tanıdım. Karşısındakinde nasıl bir etki yarattığını düşünemeyecek kadar bu davranışa tutunmuş insanlar.
Yakın ilişkilerde küsmenin samimiyetsizlik olduğunu ve böyle insanların söyleyecek sözlerinin, hissedecek duygularının kalmadığını, kendilerini iyice yalnızlaştırdıklarını düşünürüm. Paylaşılamamış bir geçmiş ve parçalanmış bir gelecek yaratırlar kendilerinin ve başkalarının hayatında. Sevmenin, konuşmanın ve affetmenin esas olduğunu düşünmeden, küsmenin aslında bir daha geriye dönüşü olamayacağını anlamadan ve böyle davranmanın kimseye bir şey öğretmediğini farketmeden.
Çünkü ya tekrar ilişki kurmayacağın bir insanla küsersin, yani herşeyi sıfırlarsın, ya da konuşan olursun sana duyulan ve duyulacak saygıyı yitirmeden. Ya da tekrar konuşulduğunda hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı, duyguların anlam ve değer yitirdiği, durumun zorunluluğa dönüştüğü ve bir ilişkinin katledildiği gerçeğiyle yüzleşirsin.
Herkesin yaşadığı bir hayat var ve ne sığdırıyorsak, ne kadar sığdırabiliyorsak hepsi bu hayatın içinde. Samimiyetten ve sevgiden uzaklaşmanın ve uzaklaştırmanın açacağı deliklerin, hayatımızı onarılması güç altı delinmiş bir ayakkabıya çevirdiğini düşünürüm ben.

“Rüzgar yelkensiz de olsa gene rüzgardır. Ama rüzgarsız yelken bir bezdir. Özdemir Asaf, Yuvarlağın Köşeleri, Etika 186.”

Buğday Salatası

Bir gece suda bekletip haşlanmış ve suyu
süzülmüş buğday
Az tuzlu ve zencefilli suda haşlanmış ve
didklenmiş tavuk eti
İnce kıyılmış taze soğan
İnce kıyılmış kuru domates
İri doğranmış ceviz
Tuz, kimyon, pul kırmızı biber
Sos: Tahin, limon suyu, balzamik sirke, nar ekşisi ve bolca sızma

Lahana salatası

Yalnız kalmayı severim, ama yalnızlığı değil. İnsanlar olsun isterim hayatımda, çeşit çeşit.
Neşeli, neşesiz.
Sevecen, sevemeyen.
Alıcı, verici.
Dürüst, sahte.
Kurnaz, saf.
Kırıcı, düzeltici.
Kızgın, sakin.
Kontrollü, kontrolsüz.
Hafifleştirici insanları severim daha çok.
Sıkılırım “düşüncelerim ve her tavrım tek doğrudur” ağırlığını taşıyan insanlardan. Bir türlü içinde topladığı molekülleri boşaltamayan kara bulutlar gibi gelir bu insanlar bana, tepemde olanca ağırlıklarını hissederek yaşamak zorunda kaldığım.
Kaşlarını aşağıya doğru sarkıtmayan insanları severim.
Sıkılırım zamanın bile esnetemediği insanlardan.
Kendi doğrusunu konuşan ve yapan insanları severim.
Sıkılırım içi dışı farklı insanlardan.
Bir yandan da düşünürüm bu özelliklerin hepsinin birden herkesde barınabileceğini, farkın hangilerinin seçildiğinde olacağını.

Beyaz Lahana Salatası

Bir adet soğanı küçük küçük doğrayıp zeytinyağında soteledim ve ince kıyılmış lahanaları ve tuz ekledim. Orta ateşte lahanalar da yumuşayıncaya kadar kavurdum ve bir yemek kaşığı kadar portakal suyu ekleyip çekince kapattım. Soğıyunca, yoğurt, sarımsak, dereotu, kereviz yaprağı, zencefil ve pul biber eklediğim sosla karıştırdım.

Tahinli ekmek

Bu “zorlu kış şartları” beni yedi bitirdi, ben de yanımda yöremde yenebilecek her şeyi.
Günler önce tahinli ekmeği ve içeriğini kafamda canlandırdım ama tahinin çağrıştırdıkları hep yapmama engel oldu. Çünkü, “tahin” çocukluğumun vazgeçilmez can dostlarından biridir. Kış sofralarının tatlısı: pekmezle karışanı, pekmez yoksa bal ya da şerbetle karışanı ki tam bir hayal kırıklığı, helvası. Bir de görüntüde çocukluğumun hiç aklımdan çıkmayan “tatil kitabı”, bu ekmeğin yapımını sürekli erteleten. Gerçi kitap yaz karnesiyle birlikte verilirdi veya mutlaka “alt sokaktaki “kırtasiyeciden” alınırdı. “Tatil kitabı” ilk cildiyle başlayan ve yıllar süren “kabusum” oldu benim. Çünkü kitabın üzerinde mevsim yaz, sınıfını geçmiş ve hemen bir sonraki sınıfın derslerini çalışmaya koşullanmış ama bunu mutluluktan gözü dönmüş bir şekilde yemyeşil bir ağacın gölgesinde elinde tuttuğu “tatil kitabı”yla yapan bir çocuk. O kitabın üzerinde de aynı resim ve çocuğun elinde aynı “tatil kitabı”, o kitabın üzerinde de aynı resim ve çocuğun elinde aynı “tatil kitabı”, bu görüntünün sonu yoktu. Ben bu sonsuzluğun etkisinden sıyrılıp kitabın ilk sayfasına ulaştığımda zaten okulların açılmasına sayılı günler kalmış olurdu. Neredeyse iki aydır sürekli üst üste yığılan kar görüntüsü beni yeniden o dipsiz kuyuya itmeye başladı. Artık çıkamayacağımı ve o yaz resmine çöreklenmiş “tatil kitabı” kabusuna tekrar gömüldüğümü düşünmeye başlamıştım ki, sümbülün kendi küçük alanına yaydığı kokusuyla bu kabusun sona yaklaştığını hissettim. Ve dedim ki “tatil kitabını” kurtaramadım ama tahinde deneme yapayım.

Tahinli ekmek

¾ (1 adetin) yaş maya
1 çay kaşığı bal
150 ml süt
150 ml tahin
150 ml su
1 tatlı kaşığı tuz
1 tatlı kaşığı zeytinyağı
400 gr tam buğday unu

Süt ve balla mayayı karıştırıp kabardıktan sonra diğer malzemelri de ekleyip iyice yoğurdum ve hamurun üzerini ıslatıp örttüm. Hamur iyice kabarınca şekil verip üzerlerini ıslatıp 200 dereceye ısınmış fırında pişirdim.

Mantar

Hayatımızda öyle bir an vardır ki tam bir nokta olduğumuz.
Evrendeki tüm yogaların, reikilerin, karmaların, pozitif düşüncelerin ve düşünenelerin kralı gelse o andan bizi çıkartamaz ve ışık, enerji vs göndermek şöyle dursun farkına bile varamazlar bu noktanın.
İşte o an aslında gerçek bir karar anıdır. Ya seçilemeyen bir nokta olarak kendi eksenimizde debeleneceğiz, ya da ekseni değiştireceğiz.
Korkuyorsak muhtemelen kendi kendimizi yok edene kadar debeleneceğiz.
Cesaretimizi ve gücümüzü keşfetmişsek yanına heyecanı da koyarak adım atacağız.
Tembel olup hayıflanmak, acınmak kolay. Bir de içten içe kemirmese insanı.
Zor, gerçekten zor: Tüm bildiğin gerçekleri yaşamak için ilk adımı atmak. Çok zor.

İSTİRİDYE MANTARI

Ezineli anneannemizin tarifine az ilave ile pişirdim

1 kg istiridye mantarı : Uçları ve kalın sapları kesildikten sonra limonlu sıda yıkayıp süzdüm.

SOS:

1 limon suyu
½ su bardağı zeytinyağı
3-4 yemek kaşığı ezilmiş keçi peyniri
1 yemek kaşığı dereotu
1 yemek kaşığı çok ince çekilmiş ceviz içi
Karabiber, kırmızı pul biber, zencefil

İyice karıştırdığım sosu “narin mıncıklama” yöntemiyle mantarlara yedirdim ve fırın tepsisine boşalttım. Yarım saat beklettikten sonra, tepsinin kenarlarına bir kaç dilim domates ilavesiyle 225 dereceye ısınmış fırında kendi suyunu çekene kadar pişirdim.

Tatlı Ekmek

Bedenimin bir yerinde iç sesimin huzursuz, sabırsız ve her duruma çözüm arayan, her şeyi onarmaya kalkışan parçasını durdurabileceğim bir düzen olsaydı keşke:

O sürekli vızıldarken ve ben bu vızıltıları yakalamaya çalışırken başka konuşmaları ve anlamları kaçırmazdım, onunla boğuşmak yerine dinlerdim sakin sakin. Ya da boş gözlerle uzun uzun bakardım etrafımda olan bitene.
Geceleri devreden çıkarabilirdim, böylece çığlıklarıyla uykumu bölemezdi.
Gündüzleri yapmak istediklerimin üzerine çökemezdi.
Kabus gibi senaryolar yazmama engel olurdu.
Diğerlerinin yüzüne böğürmemek için uygun kelimelerden oluşmuş uzun ve derin cümleleri oluşturmama ve bunları aklımda tutmaya çalışmaktan yorulmama engel olurdu. Böylece kendimi çok da kibar ve anlayışlı davranmak zorunda bırakmazdım.

Bana tek başıma davranamayacağımı, her şeyi kontrol edemeyeceğimi hatırlatan iç sesimin bu huzursuz ve sabırsız parçasını susturabileceğim bir düzeneğim yok.

Habersiz, davetsiz bir misafir gibi geliyor ve fena çörekleniyor.

TATLI EKMEK

1 yemek kaşığı erimiş ve ılımış tereyağı
7 adet gün kurusu kayısı
5 adet kuru incir
7 adet güz meyvesi (gerçek adını bilmiyorum)
5 adet çekirdeksiz kurumuş mürdüm eriği
4-5 yemek kaşığı kuru üzüm
3 yemek kaşığı ceviz içi
1 tatlı kaşığı toz zencefil
1 çay kaşığı tuz
2 yemek kaşığı pekmez
Yarım paket yaş maya
540 gr tam buğday unu

Mayayı ¾ su bardağı ılık süt ve 1 tatlı kaşığı pekmezle kabarttım.
İnce doğranmış kuru meyveleri, kuru üzümleri, ceviz içini, unu, zencefili ve tuzu iyice karıştırdıktan sonra mayalı karışımı, pekmezi ve sıkı bir hamur olacak şekilde aldığı kadar ılık suyu ilave ederek hamuru hazırladım. Kabardıktan sonra şekil verip üzerine su sürdüm ve susam serpip 200 derecede pişirdim.

Mutlu yıllar .....

Anılarımız çağrıştırdıklarıyla sadece bize ait: Kokularıyla, tatlarıyla, görünümleriyle, duygularıyla.
Tek tek elden geçirdim, sanki şimdi varlarmış hatta bazılarıyla karşılıklı sohbet ediyormuşuz gibi.
Zamanda yolculuk gibi.....
Tozlu olanları bir tarafa dizdim tek tek. Tozunu almadan öylece. Bakıştık, konuştuk, güldük, ağladık, kızdık.
Tozu yokmuş gibi görünen ama içi tozlanmış olanları yine de atmadım, fazlaca bir iletişime girmeden delik deşik bir kutuya koydum, unutmayayım istediğim zaman fırlayıp çıkabilsinler diye.
Sık sık dış ve iç temizlikten geçirdiğim tozsuz olanları yerli yerinde bıraktım, uzun bir sohbetten sonra. Bütün duygularımı içlerine hapsettim, canlı kalsınlar diye.
Çatışmaya girmemeye özen gösterdim ama nasıl bir ikilem? Hem yalnız değildim, hem de çok yalnızdım.

Her zaman canlı kalacak çok ve değerli anılar biriktireceğimiz bir yıl diliyorum.

Börek

Şu “Photoshop” programını içselleştirebilsek nasıl olurdu acaba hayatımız?
Yanlardan kırp,renkleri istediğine çevir.
Pürüzleri, fazlalıkları yok et.
Oradan buradan eklenmiş olanları kes at.
Görünümü ister romantik yap, ister hüzünlü. Ya da rahatsız edici derecede soyut.
İster çirkin yap, istersen gerçeklikten uzak bir güzelliğe büründür.
Zamanın tersine geliştirdiği “ÖNCE” “SONRA” durumunu, yine bir kaç darbeyle tersine çevir.
İstediğini fotoğrafa al, istemediğini sanki hiç varolmamış gibi çıkar kareden.
Yaşanmış her duyguyu görüntünün tüm bütünlüğünü bozacak şekilde etkisiz hale getir.
Geçmiş dediğimiz şey hiç yokmuşcasına o anı istediğin formda dondur, sanki hiç var olmamışız ve o an o karede hayat bulmuşuz gibi.
Bu kadar net bir biçimde mümkün olabilseydi ister miydik acaba?
Ben son zamanlarda bu tersine gelişen “ÖNCE” “SONRA” durumunu pek sever oldum. Her ilave beyaz telin, her ilave çizginin, her fazla kıvrımın, hayatıma giren yada eksilen her insanın hayat karemde olmasını pek sever oldum.
Pürüzlü, net, dalgalı, dalgasız, açık renk veya alaca, hüzünlü, acılı veya acısız ve her ne varsa .....

Börek

Ölçüler göz kararı ve malzemeler tarifin içinde.

İki yufka arasına ve en üste su ve zeytinyağı karışımını sürdükten sonra, kestiğim üçgenlere önce az tuzlu suda haşlanıp süzdüğüm yeşil mercimeği ve mercimeğin üzerine de zeytinyağı ile kavurduğum soğanlı ve bol baharatlı kıyma harcını koyup sardıktan sonra dondurucuda beklettim. Pişirmeden önce üzerine yumurta sarısı, az su ve zeytinyağı karışımından sürüp fırında pişirdim.